Is het je weleens opgevallen dat de kinderen die uit Småland opgehaald willen worden steeds authentiekere namen hebben? Soms weten de kinderen van narigheid zelf ook niet meer hoe ze heten. Papa en mama zijn blij dat ze Hėlleborús even gratis (we blijven Nederlanders) kunnen droppen in het speelparadijs en kopen uit dankbaarheid drie extra Billy’s.

Een nieuw Småland

Als een kind in Småland

Een collega van me deelde een tijd geleden zijn briljante idee om je kinderen naar De Småland te brengen als kinderdagopvang. “Lieverd, papa komt je vanavond weer ophalen, lief spelen met de andere kindjes, nee, niet de Ikea-medewerkers knijpen!” Soms voel ik me ook zo’n kind in Småland. Vol enthousiasme huppel ik door het kinderspeelland. Ik zie alle kleuren om me heen. Ik speel vrolijk met Hėlleborús. Ik ren, glimlach, draai, speel en geniet.

Deze Småland is stuk

Tot ik om me heen kijk en merk dat er zoveel niet klopt. Deze Småland is stuk. Kan iemand omroepen dat ik opgehaald wil worden. ‘Esther wil graag emigreren naar een andere Småland.’ Ik focus me op het kwijl tussen de speeltoestellen. Ik zie opeens die zwart gekleurde bal. Kinderen om me heen slaan elkaar de hersenen in. Ik wil me opsluiten in die veilige, mooie, felgekleurde wereld, maar ik ben ‘m kwijt. In de war trek ik de IKEA-medewerker aan de mouw: ‘Ik wil hier weg’, fluister ik zachtjes.

‘Ik werk aan een nieuw Småland’

Het Småland dat aarde heet. Een speelland zonder winstmodel, dat soms simpelweg geen speelland meer is. Een land dat zo mooi startte. En net als bij het echte Småland komt God vaak langs om te kijken bij zijn kinderen. Het verschil: Hij heeft geen boodschappenlijst die Hij af moet werken. Hij hoeft niet naar z’n werk. Hij heeft alle tijd en vertelt:

‘Ik werk aan een nieuwe Småland. Ik maak een mooi Småland gereed. Tot die tijd blijf je nog even hier. Tot die tijd kom ik langs om met je te praten, om je plezier te laten maken ondanks alle rottigheid om je heen, om je op te vangen, om een pleister te plakken. Af en toe laat ik het sneeuwen. Af en toe laat ik de zon schijnen om jullie te laten genieten van warmte. Tot het tijd is voor een nieuw Småland.’

Dit is een gastblog van Esther. Wanneer je nu denkt, wauw wat tof en wat een inspirerend verhaal, laat het dan gerust weten. Reageer op mijn website of laat een reactie achter op mijn Facebook-pagina.

Gewoon doorlezen:

  • Het risico van liefdeVandaag een levenslesje van mij. Over liefde die je helaas niet kunt afdwingen. En wat hebben Geer en Goor en God daarmee te maken?
  • Ik geloof in een God die lintjes uitdeelt‘Ik geloof in een God die zal terugkomen, om alle zielen te beoordelen op hun leven en ze te onderscheiden met een lintje’. Een gastblog over artikel 7.
The following two tabs change content below.

Esther

Esther (25) geniet van creativiteit, pure mensen, akoestische muziek, reizen en anderen helpen. Ze heeft een hekel aan fouten maken, maar deelt hier (als tegenbeweging) graag haar imperfecties.

Laatste berichten van Esther (toon alles)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *