Wie kent die NCOI reclame niet? De lat bepaal jij, de stok geven wij. Prachtige slogan, maar helaas gaat het juist daar mis. Omdat we zelf de hoogte van onze lat mogen bepalen. En die leggen we graag heel erg hoog. Ik wel in ieder geval. Of de stok te kort was of de lat te hoog, ik durf het niet te zeggen. Maar eerste kerstdag viel mijn lat (eventjes) naar beneden.

De lat bepaal jij

Waar was het mis gegaan? Ik had teveel ballen in de lucht gehouden. Als een soort Duracelkonijntje had ik rondgesjeest. Wilde van alles zijn. Goede jongerenwerker. Wereld-redder. Toffe vriend. Leuke collega. Inspirerende blogger. Super christen. Vluchtelingen-redder. En ga zo maar door. Mijn agenda stond vol. Nauwelijks een lege pagina te vinden. Feestje hier. Bijkletsen daar. Overuurtje zus. FIFA-avondje zo. Elk vrij moment werd opgevuld. Was het niet met real-life vrienden, dan swipte ik mijn vrije tijd wel weg op internet. Overal wilde ik aan meedoen. Continu op zoek naar nieuwe prikkels, bang om maar iets te missen. Druk bezig om te genieten, presteren en mijzelf goed te voelen. Ik rende, maar waar naar toe?

“Of de stok te kort was of de lat te hoog, ik durf het niet te zeggen. Maar eerste kerstdag viel mijn lat (eventjes) naar beneden.”

Zo rende ik mijzelf voorbij. En dan heb ik het nog geen eens over de grote doelen die ik mijzelf soms stel. Je wilt steeds hoger klimmen op de ladder van onbegrensde mogelijkheden. Want alles is alles haalbaar en de lat moet (on)haalbaar hoog liggen. Zo werd de kloof tussen wat ik wilde zijn en wie ik werkelijk was steeds groter.

De lat bepaal jij, en juist daar gaat het mis. We mogen in onze prestatiemaatschappij zelf bepalen hoe hoog we onze lat leggen. En aan de hand van die hoogte staan er tientallen coaches, organisaties en weet ik veel wie nog meer klaar om je de juiste stok aan te reiken. We hebben de vrijheid om te presteren en krijgen daarbij alle mogelijkheden. Maar het individualisme heeft ervoor gezorgd dat jij verantwoordelijk bent voor je eigen succes. Wanneer dat lukt, heb je dat aan jezelf danken. Maar wanneer je faalt, ben je daar zelf verantwoordelijk voor. Had je maar beter je best moeten doen. Het resultaat? Een kudde ‘depri’ mensen omdat ze niet meer meekunnen. Niet voor niets wordt er voorspeld dat depressie volksziekte nummer één is in 2020.

“De lat bepaal jij. Stokken genoeg die worden aangereikt om over de hoogste lat heen te springen. Maar dat is juist het probleem.”

Hoe zou ons leven eruit zien wanneer we de lat niet steeds een beetje hoger leggen? Hoe zou het zijn om je doel niet steeds een stukje verder te stellen? Hoe zou ons leven eruit zien wanneer we gewoon tevreden proberen te zijn en leven in het heden? Wanneer we tijdens het beklimmen van de trap van ons leven af en toe om ons heen kijken om te genieten van het uitzicht?

“Ligt je lat weer veel te hoog? Loop er dan lachend onderdoor. Wie heeft jou wijsgemaakt dat je er over moet?”

De lat bepaal jij. Dus ik ga proberen mijn lat een stukje lager te leggen. Meer stilzitten. Minder sensatie. Meer tijd voor mijzelf. Minder prikkels. Meer offline zijn. Minder angst om iets te missen. Vaker ‘nee’ zeggen, zodat mijn ‘ja’ beter wordt. Ik ga de prikkelende woorden van Matthijn Buwalda maar eens proberen toe te passen. ‘Ligt de lat weer veel te hoog? Loop er dan lachend onderdoor. Wie heeft jou wijsgemaakt dat je er over moet?’

Wanneer je nu denkt, wauw wat tof en wat een inspirerend levenslesje, kan ik dit blog volgen enzo? Natuurlijk kan dat. Abonneer je en je ontvangt ieder nieuw artikel in je mailbox. Of like natuurlijk mijn Facebook-pagina.

Gewoon doorlezen:

The following two tabs change content below.
Wat blijft er nog van je geloof over, wanneer je je reformatorische en religieuze roots achter laat? Leenard.Kanselaar.nl schrijft over opnieuw geloven, wat anders is dan je denkt. Lees meer »

Laatste berichten van Leenard Kanselaar (toon alles)

6 reacties

  • Petra

    Herkenbaar!
    Ik voelde me ook zo schuldig als ik het een avondje niet redde om bij een vergadering of feestje te zijn. Was soms op 4 plekken te vinden de dag door, terwijl een lieve man en klein zoontje op me zaten te wachten thuis.

    Dit jaar besloten om veel meer thuis te zijn bij de mensen waar ik het meest van hou, niet de druk voelen om alles maar te kunnen en willen volgen. Rust……

    Ik wens jou ook heel veel rust toe!

  • Rinske

    Eerlijk gezegd heb ik mijn lat nooit zo hoog gelegd. Ik bewaarde mijn rust goed. En soms dacht ik dat ik wel meer uit het leven zou kunnen halen, of had kunnen halen. Schroom en bescheidenheid, wel of niet vals, hebben er voor gewaakt dat ik geen last heb van oververmoeidheid.
    Maar ik zie wel mensen om me heen die wel een hoge lat hebben. Ik hoop dat ze hun grenzen op tijd gaan stellen. Ik bemoedig ze ook als ze een grens durven stellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *